Illustrator Gezienus Bruining ‘levenslang’ betrokken bij corso

5 minuten opladen
455 x bekeken

Gezienus Bruining neemt met prikkelende cartoons in Dagblad Tubantia wereldleiders op de korrel. In zijn vrije tijd ontwerpt hij ‘dahliareuzen’ voor verschillende bloemencorso’s. Vanuit woonplaats Deventer reist hij wekelijks naar corsogemeenschappen als Lichtenvoorde, Zundert, Vollenhove en zijn eigen geboorteplaats Sint Jansklooster. Hij steekt ongelooflijk veel tijd en energie in een evenement van een paar uur. Gezienus Bruining over de aantrekkingskracht van het bloemencorso en waarom zoveel mensen bezeten zijn van het bouwen van een wagen.

Geboren met een virus

“In Sint Jansklooster groei je op met het corso. Dat virus krijg je bij de geboorte mee. Geen ontkomen aan. Iedereen in het dorp is op wat voor manier ook bij het evenement betrokken. Als kind tekende ik al corsowagens en als broekie van dertien presenteerde ik voor het eerst een ontwerp aan een van de bouwgroepen in ons dorp. Achteraf gezien deugde dat voor geen meter, maar ik leerde veel in die begintijd. Ik ontdekte vooral dat ik wilde tekenen en ontwerpen. Dat bracht me uiteindelijk op de Hogeschool voor de Kunsten in Zwolle.“

''Door het corso behoud ik ook de band met mijn roots. De gemeenschapszin is volgens mij uniek.''

Corsowagens gaan viral

“Elk jaar zeg ik dat ik minder wil doen, maar uiteindelijk lukt dat nooit. Ook omdat ik ben gaan ontwerpen voor de corso’s buiten Sint Jansklooster. De creatieve uitspatting blijft te leuk: tienduizenden bezoekers bekijken uiteindelijk jouw ontwerp waarin corsobouwers maandenlang ziel en zaligheid hebben gelegd. Studiegenoten en collega’s moet ik regelmatig uitleggen wat een corso is. Het evenement heeft, tot mijn grote ergernis nog steeds een wat oubollig imago. Wie een corso bezoekt, is meteen om.”

Oude jas aantrekken

“Door het corso behoud ik ook de band met mijn roots. De gemeenschapszin is volgens mij uniek. Werkelijk iedereen helpt mee aan het corso: bij de bouw, op de dahliavelden, bij de organisatie, bij de catering, bij de promotie, noem maar op. De laatste dagen zijn duizenden mensen in touw om de dahlia’s op de wagens aan te brengen. Je praat al snel in clichés als je die sfeer wilt beschrijven. Vaak trek ik de vergelijking met voetbalsupporters die volledig voor hun club leven. Die sfeer hangt ook bij de corsogroepen: mensen zijn het hele jaar met corso bezig. Gekscherend zeggen we wel eens tegen elkaar: als we op dit werk een uurtarief zouden loslaten…Buitenstaanders hebben er geen idee van dat corsobouwers honderden uren in een wagen steken. Maar ik heb het er graag voor over: corso is veel te mooi om los te laten.”

''Na het corso begint meteen het volgende corsojaar alweer. Meestal ben ik overigens eerst standaard twee weken ziek.''

Nieuw corsojaar begint met ziek zijn

“Na het corso begint meteen het volgende corsojaar alweer. Meestal ben ik overigens eerst standaard twee weken ziek. Resultaat van de laatste periode voor het corso: je slaapt nauwelijks, werkt keihard en drinkt iets teveel. Toch ontstaan tijdens het corso alweer de eerste ideeën in je hoofd. Heel gek: duizenden mensen bewonderen tijdens het evenement de wagens, maar zelf zie je vooral de fouten en mogelijke verbeteringen. Daar ga je meteen na het corso mee aan de slag. Je probeert elk jaar het ontwerp te verbeteren. De meeste bouwgroepen stellen in januari het nieuwe ontwerp vast, waarna ze een professionele maquette maken en in het voorjaar gaan bouwen. Uiteindelijk is de grootste stress op het einde: pas twee dagen voor het corso arriveren immers de dahlia’s. Misschien wel tweeduizend vrijwilligers plakken die uiteindelijk op de wagens.”

Corsodorpen hebben lange traditie

“Wie nog een corso wil beginnen, is kansloos. Je hebt een hele lange traditie nodig. De kwaliteit van de topcorso’s is het resultaat van tientallen jaren door ontwikkelen. Het corsovirus gaat bovendien al tientallen jaren over van generatie op generatie. Moderne corsogroepen bouwen bedrijfsmatig, gebruiken professionele technieken en beschikken over soms honderden vrijwilligers en tientallen sponsoren. De drempel voor nieuwkomers ligt enorm hoog.”

Ontwerpacademie slaat aan

“Het wereldje van corso-ontwerpers is klein, te klein eigenlijk. Zo ontstond het idee voor een ontwerpacademie waarop we anderen stimuleren om het potlood op te pakken. Met een aantal ervaren ontwerpers leg ik uit waarmee je rekening moet houden bij het ontwerp en de bouw van een corsowagen. Op die manier investeren we in de toekomst van het corso. Prachtig dat maar liefst negentien mensen ‘de schoolbanken’ induiken.”

Lacherig doen

“Wie niet weet wat een corso precies is, doet er soms lachterig over. Meestal baseren ze hun beeld op de corso’s in de Bollenstreek. Dat zijn heel andere evenementen dan bijvoorbeeld die van Sint Jansklooster. Van het imago kom je lastig af, maar nogmaals: wie het corso een keer bezoekt, doet zeker niet meer lacherig. Die ziet dat een klein dorp een heel groot evenement neerzet.”

Weetjes over de Corso:

  1. Weerribben-Wieden is de regio van corso’s en gondelvaarten. Als de gemiddelde Nederlander vakantie viert, werken duizenden vrijwilligers zich in het zweet voor deze evenementen.

  2. Waterdorpen Belt-Schutsloot, Dwarsgracht en Giethoorn zijn in juli en augustus het decor voor gondelvaarten. Prinses Beatrix behoorde in 2019 tot de bezoekers van het evenement in Belt-Schutsloot._

  3. De bloemencorso’s van Vollenhove en Sint Jansklooster behoren tot de grootsten van Nederland. Tussen de twintig- en dertigduizend bezoekers vergapen zich daar in augustus aan de ‘dahliareuzen’ die langzaam door de straten glijden.

Meer weten over de ambachten in Weerribben-Wieden? Ga naar de pagina man-made

Wat vind je van de informatie op deze pagina?

Deel dit artikel met vrienden
Ook interessant

Meer verhalen

Zoek advies!